De seizoenen.
Ze komen en gaan, vanzelfsprekend, herkenbaar en voorspelbaar.
Geografisch bepaald met karakteristieke geuren, kleuren en beelden.
Vanuit die vanzelfsprekendheid registreert ons gezichtsvermogen
wat we veelal denken of weten te zien. Maar wat zien we eigenlijk wanneer we ergens naar kijken? Door de lens van de camera worden dingen zichtbaar die ons blote oog met moeite of zelfs in het geheel niet kan waarnemen.

Zonnestralen door het wuivende riet.
Kleine meeldraden in het hart van een bloem.
Pluizige zaden aan het eind van het seizoen.
Dauwdruppels in de vroege ochtendzon.
Het zijn die kleine fraaie uitingen van de natuur die zo kunnen boeien maar vaak niet worden gezien. Ze zijn te klein of je gaat er te makkelijk aan voorbij.
Met mijn fotografie wil ik juist die verborgen schoonheid onder de aandacht brengen. Ongekunsteld en puur zoals de natuur het gemaakt en bedoeld heeft.